وبلاگ شاهروو1 www.shahrou.blogfa.com
تن آدمی شریف است... (قسمت سوم) دگرباره مرا آن ماه دلبند // به فکر و غُور خود یکباره افکند بدیدم آن گل ناز و حمیده // به عمر خود چه افکاری گزیده 170 سراپا عاطفه بر خود کشیده // پلیدی را به عمر خود ندیده جهانش یکسره رحم و شفقّت // ز نیکان جهان او برده سبقت به زیبا صورتی با اینکه والاست//و لیکن اندرونش را بیاراست نه مغرور جمال است و نه شکّاک/وجودش را نموده از حسد پاک نه خود را برتراز حور وپری خواند/نه ازنزد خلایق او بری ماند 175 نه بر ناپاک عالم او نظر کرد//نه از پاکان عالم او حذر کرد خودش را یاور آدم بداند // همه عالم به خوشبختی بخواند خداوند تبارک کی به خلقت // به دنیا داده بود اینگونه لُعبت ؟ چه پاک و مهربان عاقل زنی بود//وجودش یک جواهر گلشنی بود کجا خاطر برم هرآنچه میگفت/چه دُرهایی که او بر جان من سُفت 180 به یادم آید آن روز خجسته/سکوتش را پس از چندی شکسته به من از مهر مادر از وطن گفت // به پندی او روانم را برآشفت به هردم با من ازمادر سخن راند/که مادر را چو دیده بهر تن خواند بگفتا مادرت را بس نکو دار // به مام خود بکن پیوسته تیمار 184 چو نام میهن و ایران بیامد // بدیدم در وطنخواهی سرآمد چو مهر میهنش بر دل نشانده // به خاک کشورش سر را فشانده بزرگان وطن را محترم داشت // برای دیگران جود و کرم داشت ز احسان و ز بذل او چه گويم // چگونه از سخاوت قصه گويم مثالي آورم تا آنكه داني // خودت اين قصه را از بر بخواني بگويم قبل از آن يك حرف ديگر // نیاید صحبت من بی ته و سر ميان اين خصائص كه بگفتم // به خود ايمان وافر داشت و محكم 191 خودش را بيسبب بالا نكردي/نه هرگز دعوي والا نكردي فروتن ، مهربان ، يك فرد خاكي/ زهر كس کرده يادي را به پاكي خودش را برتراز شخصی نپنداشت/كسي را زيردست خود نهانگاشت و ليكن با همه خود خاكساري // به يك مطلب ندارد او قراري 195به شخصيت به نزهت يا طهارت/بکرده او مداوم خوی وعادت چو هر دم احترام خلق ميكرد // همه آداب لازم خلق ميكرد از اين رو بيادب بياحترامي // تبرّی کرده او حتّي كلامي مقام زن به افكارش چنان بود // نديدم فكر ديگر بيش از آن بود نه زن را بهتر از مردي بداند // نه مردي را به والايي ستاید 200چو بر زن احترامات دگر داشت/نهاد وعصمتش بالا بيافراشت نه او تاب آورد هذيان و بهتان // نه دزدي را گذارد ره به بستان چو خود را اُسوهای از این زنان ديد/خودش را يك تني از بانوان ديد نه رخصت داده بودي بر خلايق // نه آري گفته بودي بر سلايق چو او دامان پاك و پرگُهر داشت/از اين رو ديگران را برحذر داشت نه تاب حرف مفت و افترا داشت/نه بر كس افترايي را به پا داشت 206خلاصه نام خود را پاس ميكرد//و پرهيز از همه خَنّاس ميكرد ولي من را بگو !! داني چه كردم ؟ // حماقتها و ناداني بكردم به يكباري خطايي كرده بودم // سخن از او به جايي گفته بودم عذابي ديده بود آن يار زيبا // چهها بشنيده او بيراه و بيجا 210ولي بعد از دو چندي عذرخواهي/ببخشوده گناهان و مناهي *** خدا شاهد که آنرا من ندارم // كه او بر عرش اعلاها رسانم نميگويم پري بُد يا كه معصوم // كه البته بشر بُد ، اينكه معلوم كه او را هم غمي يا حُزن و اندوه // فراوان برده بوده سیل انبوه كه او هم بهر خود شايد گُنَه داشت/ويا بختي چو شبهاي سيه داشت 215 كه او هم مثل آدمهاي ديگر // بدي را كرده بوده ، بلکه بدتر و ليكن آنچه ميخواهم بگويم // بدون كذب و با اين آبرويم همين باشد كه او دانسته بوده // كه بايد بِه نمايد هر چه بوده از اول خُلق وخُويش را بياراست/زكج رفتن وكج ديدن هميكاست درونش را پر از احسان نموده // همه آلام خود درمان نموده 220به مهر و عاشقي والا نظر كرد/لباس عشق پاکی را به بر كرد همیدانم هر آنكس عشق ديده // ز مكر و بددلي خود را رهيده خدا را شكر بي اندازه كرده // كه شاكر كي كند شكرش بسنده ؟ به انعام خداوند و جمالش // چه شكري تازه کرده با زبانش جمال و صورت زيباي خود را // چو در آيينه ميكرد او تماشا 225ز لطف رب خود شكران نموده/خدا را با دل و جان ميستوده ولي زيباي مطلق در دلش بود/دلي كه پاك و هم بي غَلّ و غش بود همه آرايش صورت خدا داد // ولي سيرت همه او خود جلا داد لذا آرايش سيرت از اين روست/كه والا باشد از رويي كه نيكوست *** چو اين دفتر به پايان خود آمد // دو مطلب مانده كه آن گفته آيد 230 يكي شكران من بر آشنايي // خدايم كرده بر من رهنمايي گلي در راه من بر من نموده // درِ احسان و لطفش را گشوده ز نااهلان مرا دوري نهاده // ز خوبان لطف بياندازه داده همه ياران من از ماه رويان // به سيرت پاك و بالنده چو خوبان خداوندا ترا ازدل سپاس است/كه ایزد در سياهي هم به پاس است 235 دو ديگر نام آن ماه نكويان // كه با نام آورم دفتر به پايان تو گر خواهي كه نامش را بداني // ببايد مختصر باقی بخواني اگر باشي پري يا اينكه انسان // محبت را جلوتر از خودت دان چو بِتْواني به فرياد كسان رس // كمك را پيشه كن پيوسته زين پس به عشق آدمي با بيقراري // تو رو كن ، بِه بُوَد اينگونه كاري 240منم شهرو كه از عشقم بگفتم // از عشقم هر چه گفتم كم بگفتم شاهرخ - تبریز - تیر ماه ۱۳۸۸ برای نظر دادن و اظهار تفقد اینجا را کلیک کنید . تن آدمی شریف است ... (قسمت دوم) 100 بدو گفتم دگر بار از خودت گو // ترا باشد مزیّن چشم و ابرو از آن چانه بگو بر من چه کرده // که دلها اینچنین دیوانه کرده ازآن سینه ازآن مژگان ازآن مو// که همچون یک کمند افتاده بر رو از آن پوست سفید از آن بُناگوش// که از سر برده عقل و هم هوش به چندی او دهان برگفتگو بست/تو گویی روح او از تن بدر رَست 105 کمی با دیده و روی فُتاده // دو چشمانش به روی هم نهاده بماند و عاقبت آه بلندی // ز سینه داده با یک دردمندی نگاهی مهربان بر من بیافکند // بگفتا اینچنین : ای یار دلبند تو از ابرو بگویی و من از دل // که از دل بردهام پیوسته حاصل در آن سینه دلی خوشخو نباشد // تو برگو سینه را بهره چه باشد ؟ دل ما کان مهر است و محبت // حیات بیدلان رنج است و محنت 110کسی کو بیدلی را پیشه سازد/کجا از مردمان اندیشه سازد ؟ کجا درد مسلمانی بخورده // کجا غم یا که اندوهی ببرده ؟ کجا اشکی از او طاقت بریده ؟ // کجا دست نوازشها کشیده ؟ کسان بیدلان گل را نفهمند // به گلشن بر کدامین گل بخندند ؟ چه داند او پرستو وه چه زیباست ؟ و یا دریا چه اندازه فریباست ؟ 115چه احساسی ازاو مردم ببینند؟/که خود را بیسبب افکنده دربند همه آنچه بگفتم از دل آید // وگرنه زندگی را مشکل آید همین شور و نوایی که تو داری // همین احساس ژرف و بیقراری نشان از قلب زیبای تو باشد/که میدانی چه خوب است و چهها بد تصور کن تو این دل را نداشتی // سخنها میپراکندی به زشتی 120اگر من هم به دل عشقی ندارم/ کجا خود را مقابل میگذارم؟ بنا بر این عزیز من نگه کن // همه احساس پاکت را به ره کن بدان سرمایهٔ هستی همین است/که عشقی را به قلبت جاگزین است منم جز عشق خود نیکو ندانم // که بر آن میدهم جان و روانم *** بگفتم عشق درقلبت چه سان است/بگفتا قلب وعشقم یک مکان است 125چو عشقی در دلم خانه گزیند//دل من جای دیگر چون ببیند ؟ دلم بر عشق انسانها اسیر است // از آن باشد که عشقم دلپذیر است ندیدم بهتر از عشق و محبت // به دنیا و به گیتی جای صحبت بگفتم راه عشقت چون گرفتی // تو این دُرّ مُعَلا چون بسُفتی نگاهی عاشقانه بر من افکند // سخنهای گوهرباری پراکند 130 بدون التهاب و رنج و آشفت // بدینگونه برای من سخن گفت همه عمرم هدف بوده محبت // گریزان بودهام از رنج و محنت چو سیمایی بدیدم مَه گرفته // ز کودک ، نوجوان یا فرد پخته برفتم سوی او دستش فشردم // ز دیدار غمش من غصه خوردم چو رخساری بدیدم شاد و خندان // به شادیها فتادم من دو چندان 135 از این سرمایهای بهتر ندیدم // فتاده دیدهام دستش بگیرم چو مهر و عاطفه افتد به جانم // بهای مهرورزان را بدانم *** بدو گفتم به من از خود خبر ده // خبرهای دگر را مستمر ده بگفت از دیگران گویم سخن من/که خود را دیدهام در دیگران من همیشه جان من با دیگران بود // غم و شادی من بنگر از آن بود 140 اگر صافم ، اگر بشکفتهام من // ز جان دیگران بگرفتهام من بگفتم من در اين دنياي فاني // محبت چون كنم در زندگاني ؟ بگفتا گویمت میکن محبت // که از آنِ تو باشد مال و مکنت توقّع را چو در مهرت گذاری // به این ماند که تخمی را بکاری چو تخمی کِشتهای باید بپایی // نداری یک دم از فکرش رهایی 145 چو ابر نا به هنگامی برآید // بلاها بر دلت غم میفزاید بباید هر دم او را آب بندی // نشاید سوی او چشمت ببندی توقّع داری از آن تخم کِشته // که فردا بِدرَوی بر پُشته پُشته تو پیوسته طمع داری از آن تخم // زمینها کردهای از بهر آن شخم نهایت چونکه سودایی تو کردی // به پایش افکنی رنجی و دردی 150 چو فردا مزرعه خالی ببینی // ز تخم کِشتهات باری نبینی ضرر کردی دراین سودا چه حاصل/به واقع میشوی خرمانده درگِل محبت با توقّع هم که سوداست // و شاید اندرون آن ضررهاست تومیدانی که سودا را دو روی است/زیان وسود سودا اندر اوی است بنا بر این اگر مهرت ضرر کرد//و یا سودی بغایت مختصر کرد 155نباید زین عمل آشفته گردی//تو کارت ول کنی عالم بگردی به هر جایی رسی گویی هدر شد/که مهری کردهای وآن بیثمر شد بگویی مهر وافر کردهام من // ز مهرم بیوفایی دیدهام من دگر بندم سرای مهرورزی // ازیرا مهر آدم را نیارزی دگر دستم بسوزم از محبت // ازیرا دیدهام بس رنج و محنت به تو گویم برادر مختصرگو/در این ره گم شوی پس بهره کم جو 161 محبت چون شود بهر توقّع // تو پیوسته نبینی زان تمتُّع چو سودا کردهای باید نشینی // از این پس سود و اضرارش ببینی ولیکن چونکه مهرت سرّه باشد // تو نیکی بینیات پیوسته باشد شنیدی شیخ سعدی مصلحاندیش//بگفته در کتاب خود از این پیش 165«تو نیکی میکنی در دجله انداز/که ایزد در بیابانت دهد باز» خداوندت دهد سود فراوان // چو مهرت را نشانی بر دل و جان چو مهری میکنی چشمت فرو بند // که این بهتر بود نزد خداوند ادامه دارد ... برای نظر دادن و اظهار تفقد اینجا را کلیک کنید . تن آدمی شریف است ...(قسمت اول) روز ۲۳ تیر ماه به مناسبتی برای من روز عزیزی است . به همین مناسبت مثنوی زیر را که در سال قبل سروده شده و امسال آنرا مورد بازبینی و حک و اصلاح قرار دادم به او تقدیم میکنم که تنی شریف دارد و همین لباس زیبا را نشان آدمیت نمیداند . به یادم آید از آن سال شیرین // از آن سال قرین نی سال دیرین به اینترنت شدم با شوق بازی // فضایی که بنامندش مجازی هدف کردم بجویم من کسی را // کسی را شوید از تن بیکسی را دو سه مَه اینور و آنور بگشتم // نه یکدم یا دو دم ، همواره گشتم ۵ بدیدم من نفرهای فراوان // پی کار و هدف یا آنکه ویلان چه مردان هنرمندی که بودند // زنانی که به اعلا رفته بودند پسرهای جوان و خوش قیافه // چه دخترهای ناز و پرافاده یکی گوشه زنان پاک دنیا // به گفتار و سخن یکرنگ و گویا به کنجی آدمکهایی دریده // چه بدآیین ، چه زشت و ورپریده ۱۰یکی پیوسته بُد دنبال مطلب // یکی بر دیگران بودی مخاطب یکی دنبال سکس و لهو و بازی // یکی هم پرتوان با سرفرازی یکی مطلب نگار ماهری بود // یکی هم اهل شعر و شاعری بود خلاصه هرکسی را یک هدف بود/فضایی پر زشادی وشعف بود از این سایت و از آن سایتی که دیدم/خلاصه من یکی را برگزیدم ۱۵در آنجا هم چه اشخاصی بدیدم // چه اقوالی از این و آن شنیدم یکی آمد سلامی کرد و در رفت // یکی هم دختری آمد پسر رفت یکی از بهر وبکم پشت هم مرد // یکی عکسم بدیده جان بدر برد یکی سر بر درون قصهام برد // یکی ره بر دل پرغصهام برد چه گویم من که ناگفته هویداست/چه شوری دردرون من بپاخواست ۲۰ولیکن من به خود گفتم حذر باش // به دنبال مقام باهنر باش کسی جویم به عالم غم شناسد // برای غصهام مرحم شناسد *** خلاصه تیر ماه آمد از آن ره // سخن را من نمایم تند و کوته به تابستان سال هفت و هشتاد // که چشمانم بر آن مهپاره افتاد سراپا خوشگلی بود و وجاهت // به دور افتاده از شرّ و کراهت ۲۵چه گویم از صفات واز جمالش/که عمری من ندیدم جز خیالش دو تا چشمان سبز و خوش قواره // به خوشبختی نمودندی اشاره به چهره دائماً لبخند شادی // تو گویی قند را بر لب نهادی به اوقاتش چه شیرین گفتگو داشت/به وقتش دردلم اوجستجو داشت صدایی پرطنین ودلنشین داشت/محبت در کلامش بیش ازاین داشت *** ۳۰خلاصه بعدِ چندی صحبت یار/ که بیاندازه بود و خوب و بسیار به روزی من سراپایش ستودم // که خوشحال و سراپا واله بودم به خوشحالی و خرسندی سرودم // همین بیتی که ذیلاً گفته بودم "قیامت قامت و قامت قیامت // قیامت میکند این قد و قامت " بخندید و بگفتا قد و قامت // به آدم بودنم دارد علامت ۳۵ و گرنه حُسن دیگر آن ندارد // اگر دل را ز رفتن واگذارد دلی باید کز آن این گفتگو کرد // پس از آن قامت و قد جستجو کرد اگر قلبی نباشد توی قامت // ترا سودی نباشد تا قیامت اگر همراهی انسان بخواهی // تو باید دل شوی خواهی نخواهی قد و قامت اگر چه دلپذیر است // ولیکن مثل قلبم کی مُنیر است ۴۰ اگر صرفاً ازاو قامت بخواهی/ به تندیس ونوس افکن نگاهی ببینی قامتی رعنا کشیده // به استادی تنی زیبا کشیده ولیکن چونکه قلبی در تنش نیست/فقط یک پیکر زیبا و سنگیست تن آدم به سیرتهای زیباست // که از روی زمین تا آسمان خاست تن زیبا پس از مرگ مُفاجا // به قدر ذرهای نامانده بر جا ۴۵ ولی نام و نشام از سیرت پاک/ کجا میرد بپوسد در دل خاک؟ نمیگویم جمال و روی زیبا // ندارد بهرهای بر صورت ما جمال وخوشگلی البتّه نیک است/مثال کسوتی که خوب وشیک است خداوند هم اگر نیکش بخواهی // چو خود زیبا بود در لاتـَناهی به آدم چهرهای زیبا کشیده // به ما احسان بیحد آفریده ۵۰ ولیکن گوهر اصلی که وی داد // همین قلبی بود در سینه بنهاد پس از آن عقل و اندیشه بباید // به انسان آدمیّت را فزاید چو عقل و دل نباشد روی زیبا // نباشد کافی و پیوسته بر جا *** بدو گفتم که چشمان تو زیباست // دو شبتاب منور بین که اینجاست به من گفتا نگه باید که باشد // به دور از زشتی و از منظر بد ۵۵ نگاهی که نباشد پاک و زیبا//چه سودی آورد بر چشم شهلا؟ دو چشمانم بود آیینهٔ دل // نهانِ دل بپوشاند چه مشکل هر آنچه نیک و بد در سینه باشد // دو چشمانم بر آن آیینه باشد از این رو قلب چون آیینه خواهم//ازاین رو سینهای بیکینه خواهم ۵۹ که چشمم پاک و پاکیها نمایند // نگاهم دلنوازیها فزایند وگرنه شیشهای خوشرنگ وناچیز/شرف دارد به چشمی که بود هیز *** بدو گفتم ازآن صورت چه گویی/چه خوشرنگ ومصفّا چون هلویی و چون گویم از ان لبهای عنـّاب // که قلبم را نموده شاد و بیتاب چه لبهایی کزان شهدی ببارد // چه شهدی ؟! انگبین آنرا ندارد چه لبهایی که فرم هردو اعلاست/به قلوه این چنین فرمی چه زیباست ۶۵به من گو این لبان لعل خوشرنگ//کدامین قلب را آورده بر چنگ به ناگه دیدمش آن رنگ گونه // ز شرم از خون نمایندی نمونه سرافکنده نظر بر پای خود داشت/که قلبم را به لب مایل بپنداشت پس از لختی که با خود غوطهور بود/ به گفتاری چنین هوش از سرم برد رفیق نازنین ، یار موافق // تو که حرفت بود پیوسته مشفق ۷۰نگه کن تا که از لب با تو گویم//که از لب من دو مطلب با تو گویم یکی باشد ز کار و بار لبها // که راهی را بیابد توی دلها دل عاشق به طعم و رنگ لب رفت/زغنچه کردنش دل تاب وتب رفت ولی قلب خلایق را سخن برد // سخنها آدمی بر انجمن برد سخن کز لای لبها بربیاید // چه بِه باشد که شادی را فزاید ۷۵فضایل را به انسانها سخن داد//سخن رخت شرف را بهر تن داد میان این همه حیوان زنده // که یزدان بینهایت آفریده بشر را زین سبب اشرف بگرداند//که بر لبهای او حرف و سخن راند وگرنه در جمال و در وجاهت // و در زیبایی و حُسن و ملاحت چه مخلوقات دیگر بوده باشد // کز آدمها به بالا بوده باشد ۸۰بشر را اعتبارش بر سخنهاست/سخنهایی که ازاو روی لبهاست سخن کز لب برآید غم فزاید // و یا قلبی از آن دردش بیاید به من گو آن چه حُسنی بردو لب داد/دلی را مستمر رنج و تَعَب داد؟ همانگونه که سیفی تن کند ریش // دو لب دلها بسوزاند از آن بیش دو دیگر این بگویم که لب من // زمانی بِه بود در صورت و تن ۸۵ که بر لبخند شادی باز گردد/و زان مهر وسرور آغاز گردد دو لب مانند گلهایی بباشد // که در گلزار صورت کِشته باشد همانگونه که گل تا درغلاف است/به آن زیبا بگفتن یک خلاف است و لیكن چونکه دامن گسترد آن // به زیبایی و حیرت بشکفد جان لبان خشک و بسته اینچنین است // کجا آرامش قلب غمین است ؟ ۹۰ بنابراین زمانی لب خوش آید // که با لبخند زیبا دل گشاید *** چو این گفته سر آمد هر دو لب بست/به لبخندی مهنّا قلب من خَست همه گفتار او را میشنودم // به گفتارش دل و جان داده بودم ولی چشمم مداوم روی او بود // به روی چشم و سینه یا که مو بود از این رو کار چشم و سِیر رویش/ حواسم برده بود از دو سویش ۹۵کجا گوشم چو چشمم سوی او بود/کجا گویم سخنهایش نکو بود؟ از این رو چشم ما بیچاره کرده // دل و قلبی که دائم هرزهگرده جمال و زینت رو را ببینیم // و لیکن ره به قلبش کم گزینیم منم عاشق بُدم بر روی ماهش // چو یوسف بیخبر بودم به چاهش مجدد بعد از آن حرف گُزیده // بدو من خیره بودم با دو دیده ۱۰۰بدو گفتم دگر بار از خودت گو // ترا باشد مزیّن چشم و ابرو
جحیم هجران شب شد آخـر عشق مـن بنگر هـوا را رفته خـورشید آمـده شب این سـرا را گفته بـودی روز اول سخت بـاشد صبـر کـن تـا بگـذرد روز جفـا را میکنی عـادت عـزیـزم گـر گـُذاری بگذرد از فکرت آن حـال و هـوی را گر دو روزی رفتم از پیشت چه باکی چـون فـراموشت شود راه خطـا را مـن شنیدم آن کلامت گـرچـه اینک گشتهام نـادم کـه نشنیدم نـــدا را آن نـدایـی کـز درونم ضجّـه میـزد کی فراموشش کنی عشق و وفا را ؟ روز اول گشته دوزخ ای خــدایــم چـون کنـی ایـّام بعـد از ابتـدا را ؟ مـن نـدارم آن تحمل روز دیگـر بگـذرانـــم بـی وجــود آن دل آرا مبتلای عشقم و آخــر چــه ســازم ؟ بــا جَحیمـی کـه گـُدازد مبتلا را سـوز مـن بـا سـاز مـن انـدوه سـازد کرده شوم آهنگ و ناموزون نوا را گـر نمـودم مـن گنـاهـی تـا کـه اینک بـردَهـم کفـارهای ، بخشـا خطـا را ریشه بـوده آن نـگـارم ، آنکه رفتـه چون زیَـد آن شـاخهٔ از بُن جـدا را ؟ بــر همـه ایـّـام دیگــر رحمت آور یـا که بِستـان جــان و تن از بینوا را جـان شهـرو میرود امشب ز هجـران زین سبب گویم به جان شکر خدا را شاهرخ - ۰۳/۰۲/۸۹ - تبریز خدمت یکیایک دوستان عزیزم سلام و عرض ادب ؛ قابل کتمان نیست که داشتن دوستانی چنین که نه فقط در حضور ، بل در فراق نیز دلسوز و شفیق میباشند مایهٔ بسی مباهات است و من نیز از چنین مباهاتی شادان هستم . از همهٔ شما عزیزان و سروران ممنونم . ذکر این نکته لازم است که عرض کنم وداع بنده هیچ ارتباطی به دنیای نت و اشخاص و دوستان مقیم در آن نداشت و صرفاً ناشی از یک بحران شدید روحی بود که هرچند هنوز بطور کامل نگذشته است ، اما آن قدر هست که مانع از دیدارمجدد دوستان نگردد . من از هیچ احدالناسی در عالم نت ( و حتی در بیرون از آن ) شاکی و گلهمند نیستم و اگر هم گاهی مجادلهای رخ داده است حاصل گفت و شنیدی بوده که بلوغ سنی و فکری مانع از آن میشود که این دنیای زیبا و آموزنده را به حالت قهر ترک نماییم . به هر حال کماکان در خدمت دوستان عزیزم هستم و ضمن تقدیم آخرین غزلم که به همین مناسبت بر قلم جاری گشته است از سروران و عزیزانم تقاضا و التماس دعا دارم . خرمی از دوستان خستهام از بـی کسیها در میــان خـــارها خستهام از این همه دلمـرگـی و تکـرارها کـِی شـود بعد از تـلاش و خستگیهای زیـاد من ز شـانه وارَهم این محنت و این بـارها رنگ رخسـارم فِسُرد از اینهمه دیـوانگی تـا بـه کـِی بـاشم خجل از زشتی کـردارها چـونکه نیکو بنگـرم آرام جـان و دلبـرم ورنه کاهـل میشوم صد بدتـر از بیمـارها زنـدگی بـاشد سراسر پنـد و انـدرز و دعــا چشم دل بـاید بگیـرد پنـدی از هُشـدارها سرّ حکمت را ببین بر رب و یزدان کن یقین چـونکه او گـوید ، بـرو بـر ابتلا و دارها دار دنیـا امتحـان است و شود حـلّ آخـرش بـاید او را رخصتی ، تـا بـردهد خـروارها این حیـات مـا دَمی مهـر و محبت بـاشدش چونکه خواهی یک تفاوت باشد از مردارها آدمـی دارد توسّـل در میـان جمـعِ خــود بـر همین طــرز بیـان و شیـوهٔ گفتـارها من ز خـود وارستهام در تندبـاد زنـدگـی شـادی و خـُرسندیم بـاشد ز دست یـارها من چـرا خواهم ز دنیـا قلب خود را وا کـَنم خـرمـیها دیدهام از دوستـان صد بـارها تا که در جمعم ، به تنهایی دو صد لعنت کُنم چون برفتم ، میشوم خوراک مـور و مارها جـان شهرو تـا تـوانـی در گلستان خنده کن وارَهـان از این کجی هم فکـر و هم پندارها شاهرخ ۳۱/۰۳/۸۹ - تبریز اگر زیارتی مجدد حاصل نشد ٬ از همه شما عزیزان حلالیت میطلبم . از زندگی التماس دارم لااقل با دوستانم مدارا کند و چرخ خود را بر مراد آنها بچرخاند . شبی ، ای کاش بی سحر یـا رب چه شبی بود شب وصل و رهـایی وصل از گلِ دلـدار ، رهـا از غـم غـایـی دلدار چراغ است ، چه حاجت به چراغی؟ یک محفـل پـرنــور ز انــوار خــدایـی دل گشته لبالب ز فــروغ و اثـــر عشق نـامـانده به اندوه نه مـأوا و نه جـایـی درهم شده دست مـن و آن گیس کمندش چون خرمـن گل گشته همـان زلف طلایی چشمـــان زمـــرّد نـِگـرم چشــم ببندم زان نور و از آن خور و از آن رنگ جلایی گلچهـره بـه خنده بگشوده لب لعلش زان خنـده حیـاتی دگـر آورده عطـایــی جغـدان همه خـامـوش در ایـن محفـل اُلـفت چون سـایه فکندست در آن فـرّ همـایـی چـون بلبل عشقـی که بَـرَد هـوش ز آواز هــر لحظه نمودیم بـه هم نغمه سُـرایی اینجـا همه عشق است نمـاند بـه سخن جـا عشق است که آورده سُـرودی و نـوایـی تـا عشق به دل هست ز مـرگم اثـری نیست جــاویـد بگشتیم ، نـه مرگـی نـه فنــایـی از شور و شر عشق در این شهـر نباشد چـون خـانهٔ عشق مـن و دلـدار سَـرایی ای صبح مگردان تو شب عشق من آخـر ای بخت چـرا میگـذری ؟ عَــزم کجـایــی؟ شهرو سِـزَد آخـر که ز خـود سینه درانی زیـرا که سـحر گشت و بشد وقت جـدایـی درودی آذرین بر " آذرین " قصیدهای تقدیم به دوست و سرور گرامی ، جناب آقای رسول اسماعيلپور دیلمقانی ، متخلّص به آذرین ( نگارندهٔ وبلاگ وزین "اشعار اصیل پارسی" ) که کمتر کسی دیدم از دوستی و محبت خالصانه و پدرانهٔٔ وی بیبهره مانده باشد . با آرزوی توفیق روزافزون بر این دوست بزرگوار ، امید است این چکامه که نه از برای مدح ، بلکه از برای نگارش احساسات درونی و اندکی سپاس به سرود آمده است از طرف ایشان توفیق قبول یابد . شـــاعر شیـریـن کـلامی چـون جنــاب آذریـن آنکه بــر او گفته آمـد صدهــزاران آفــــریـن نغـزگفتـاری که او هـر دَم بـه شعـرش میـدهد بس اشـارات مفید و بس کلامی خـوش طنیـن از کجـا میآورد او نکتههـــای نغـــز را ؟ از کجـا گشته غـزلهـا را مسلط این چنیـن ؟ چونکه عـرفـانـی بگوید او هـویـدا میکند نکتههـای بس عمیق و چشمههـای بس مُبین چون سُراید او غزل از عشق و مستی و سرور مـیدهد گفتـار را عطــر و شمیم یـاسمیـن او قلمهـا میـزند تـا یـار و یـاور را بـه هـم متحـد ســــازد قلــوبی از یســار و از یمیـن چـون شُعـارش بوده مهـر و دوستی و اتفــاق دوستــی را طــالبی معنــا کنـی ، او را ببیـن اوستـادی مـیکند او بـی طمع یـا بـی غـرض در رهِ ارشــاد انســان او بـُوَد پـــاک و امیــن مثنــوی را میسُـرایـد بـا کــلامی خـوش نـوا عشـق را مـیآفــریند بـا کــلامی دلنشیـن در جــــدال روزگـاران پهلــوانـی مـیکند چونکه دارد آیتِ آن پهلــوانـی بـر جبیـن چـون سخن میگـوید از ربّ و خـداوند کــریم خـوش قدمهـا میـزند در راهِ ایمـــان و یقیـن گـرچه از اشعـار او فهم معـانی مشـکل است او نگـاهی تـازه دارد بـر شـریعت یـا به دیـن شاعر است و درد ملت میشناسد چون طبیب افتخـاری دارد از او ملت ایــران زمیــن مدحی از آن تـُرک یغماگر بکردن ممکن است سـازد آن خصم بدانـدیش و لعیمـان را ظنیـن چونکه بـر هر عـالـِمی که آورد نــور چــراغ بس شـرارتهـا و تـاریکی شده بـر او کمیـن باشد او همـراه هـرکس که بُـوَد انســان پـاک بـاشد او بـا عـالِمـانی همکلام و همنشیـن بـر تـو میگـویم اگــر اُستـاد و فـرزانه شـوی در طـریق و راهِ خود او را به همراهی گـُزین او که دارد بـاطنی زیبـاتـر از بـاغ خـدا صیقلش داده خـدا کرده چو سنگ مـرمـرین گفتـهام از آذریــن لیکـن بـدانـم قـاصـِرم چونکه بـاشد او هـزاران مرتبه بهتر از ایـن من که شهرو هستم و مدحی ز کس ناکردهام دیدهام او را ز بــاطن آدمـی بس نـازنین شاهرخ - تبریز - 15/01/89 تولدی دیگر آمده بودم تا شعری را که برای یکی از دوستان و اساتید عزیز ( جناب آقای آذرین ) گفته بودم آپ کنم ؛ زیرا دینی بود که از ایشان بر گردن من بود . اما برخورد با کامنت فوقالعاده محبت آمیز دوست گرامیم ، نسیم عزیز ، که با قلم رسا و کلام شیرین خود تولد این حقیر را تبریک گفته بود بر آنم داشت که چند روز دیگر هم صبر کنم . زیرا این متن به اندازهای محبت آمیز و خالصانه و افتخار آفرین است که نتوانستم از آن به راحتی بگذرم . بنابراین ، گرچه تصمیم نداشتم روز تولدم از طرف خودم اعلام شود ، ولی نشاط حاصل از آن تصمیمم را شکست و آن متن را بعنوان آپ جدید میگذارم . به قول دوست خوبم (صدف خانم ) تولد روز جمعه چندان صفایی ندارد و امسال تولد هر دو ما به روز جمعه افتاده بود . اما این مانع نمیشود که تبریک پیشاپیش ایشان را ارج نگذارم . سلام شاهرخ عزیز کسی دیگر از خوبان فروردین چشم به دنیا می گشاید مادری نیکو سرشت و مهربان فرزند نیکو خصالی را به گرمی و عشق در آغوش می کشد لبخند گرم و مهربانش را در کام جان این کودک می ریزد او را به عشق می پرورد و هر روز در مفابل رشد و بالندگی او پروردگارش را هزاران بار شکر می گوید عظمت و شکوه خداوندش را در وجود کودک دلبندش می بیند و سپاسگزار الطاف آفریدگارش می شود. و امروز بخاطر عظمت روح تو ، مهربانی قلب تو ، بزرگواری تو ؛ باید بگویم : درود بر این مادر بزرگوار درود بر تو عزیز که با تولدت مهربانی و گذشت و بزرگواری را معنا کردی افتخار بر ما که در زمره ی دوستان تو عزیز هستیم. امروز فرصتی پیش آمده تا با تمام وجودم ابراز کنم برای دوستی با تو بزرگوار به خودم می بالم. همیشه هایت سرشار از مهربانی و عشق باشه تو لایق زیباترین و بهترین لحظات خوب ربانی هستی. تو مهربان و نیکو سیرت و دوست داشتنی هستی. دوستی با تو حس آرامش را در انسان بوحود میاره. تو صبور و کریم و موقر و بزرگوار هستی. همه ی این کلمات از صمیم دل است و بی اغراق. تو بیش از اینها هستی. آرزو میکنم هر روزت برات روز نو و روز تولد باشه. در بهار زیبای طبیعت روح مهربان و بزرگوارت حس تازگی و نو شدن را تجربه کند یه عالمه گل تقدیم مادر بزرگوار و عزیزت برای داشتن تو عزیز گرامی می کنم و یه سبد گل برای خودت گلهـــای فروردین مــــاه فروردین شده آن مــاه نیکو اختـران مــــاه گلهای تر و آن مـــاه نیکو منظران آن شروع فصل رویش ، مـاه گلهای بهار مــــاه بــاران بهـاری ، آن عطـای آسمـان مــــاه بــارانهـای نیسـان دانـههـای نعمتش هم به دریـا افتد و هم بر زمین آرد توان آنکه آمـد بـر زمین گل در چمنـزار آفـرید آنکه افتـاده به دریـا گشته دُرّی در نهـان قطـرهای از آب بـاران شد نهـان در یک صدف تا که مروارید غلطانی بگشته خوش نشان آنکه مرگ و زندگی دارد به زیـر اختیـار داده یک نیکو نهادی را به دنیـا و جهـان میکنم شـادی که روز بیستم از ره رسید روز میلاد عـزیـزی پـُرشکوه و دل جـوان از سرورش ، مـاه فروردین غروری تـازه کرد از فرودِ مــاه خوش گامی ز بــامِ آسمــان روز میلادت پـَری آواز خوشحالــی بخواند ای صفورایی که گشتی چون صدف دُر در میان دُرّ مکنـونت بـُوَد آن قلب چـــون آیینـهات دوستـی میآفـــــریند در میـــانش بیگمــان هـــر گلستـانی نشـاید ایـن چنین گل آورد بوستـانهـا مینمـاید گلفشــانی این زمــان تحفهٔ شهرو بـُوَد شعـر و غزل ای دلپذیر چون به جشنت آمده این تحفه را از او سِتان بس مبارک باشد این روز خجسته بـر صدف دارد این روز مبـارک بـوی عشقی از جـِنـان
تولدت مبارک باشه تولدت مبارک
| Design By : Night Melody |
نگر شَهرو ، به سر دارد هُمائی ....
ازین بر تر هُما ، یابی نه جائی ...
چه اشعاری سُراید نغز و زیبا ..
تراود دم چو صائب ، خوش نوائی .
LinkDump
